Doe je smartphone weg en kom tot rust!

Niet voor altijd, natuurlijk niet! Maak je geen zorgen! Je hebt er tenslotte veel geld voor betaald en we leven wel gewoon in 2017! Maar gewoon voor even, zeg een week of een paar dagen.

Mijn smartphone is, terwijl ik dit schrijf, net drie dagen op reis. Zijn batterij was namelijk een beetje dom aan aan het worden en de leverancier is aan het bekijken of ze daar nog iets aan kunnen doen binnen de garantietermijn.

Dus moest ik noodgedwongen tijdelijk  iets anders. Ik had verschillende opties:

  • een toestel lenen van iemand (gedoe);
  • een nieuw abonnement afsluiten en veel geld gaan betalen voor een nieuwe telefoon (kostbaar);
  • een budget smartphone kopen (iets minder kostbaar maar maakt ie dan nog wel goede fotos);
  • een hele simpele telefoon kopen voor heel weinig geld waarmee je kunt bellen en sms’en.

En geloof het of niet, uiteindelijk werd het die hele simpele telefoon.

Maar hoe zit het dan met Facebook, Instagram en Whatsapp?

Dat kan nog steeds, met mijn laptop en tablet kan ik nog steeds tijd maken (thuis) om digitaal sociaal te zijn en te reageren op berichten van vrienden en (on)bekenden.

Maar waar komt dan de rust vandaan? Die komt volgens mij door het feit dat ik nu bewust kies om te controleren of er iemand met mij aan het communiceren is per mail, Whatsapp of Facebook. Als ik wil weten of er nieuws is, dan kies ik ervoor om dit op te zoeken op internet of de radio even aan te zetten op het hele uur. En ik zal jullie verklappen: de afgelopen drie dagen zijn er voor zover ik weet geen rampen gebeurd omdat ik niet binnen 3 minuten kon reageren op een Whatsapp bericht of iets langer nodig had om mijn Facebook tijdlijn te bekijken aan het eind van de dag in plaats van vijf keer per etmaal.

Door het op reis sturen van mijn smartphone is de gedachteloze informatie- en communicatiestroom bijna tot stilstand gekomen. Ik merk dat ik meer relaxed door de stad loop en op mijn gemak een krantje kan lezen bij mijn favoriete koffietentje. Zonder dat ik, uit automatisme en gewoonte, mijn mobiel pak om te kijken of iemand iets van mij wil en ik dus  in actie moet komen. Daarnaast merk ik opeens de “verslaving” of het automatisme op bij mensen om mij heen en denk dan dingen als: kan dat mailen straks niet als je relaxt op de bank zit? Of: proef je die americano nog wel als je zit te scrollen door je tijdlijn?

Wil je jouw smartphone dan nog wel terug?

Ja! Maar ik ga ernaar streven om vast te houden aan het idee dat ik een keuze heb om online of offline te zijn. En dat er eigenlijk geen foute keuze is. Mensen kunnen tenslotte altijd even bellen als het belangrijk is.